Χαπάκια
Μετά την τελευταία πολύ μεγάλη μόλυνση των τροφίμων που έλαβε χώρα πριν από 60 χρόνια και πιο συγκεκριμένα το 2085
τα πάντα στη ζωή μας κανονίζονται από τα χαπάκια. Έχουμε χαπάκια ααντί για φρούτα, χαπάκια αντί για κρέας, αντί για όσπρια, αντι για λουκάνικα καθώς και πιο εξειδικευμένα είδη. Χαπάκια, ας πούμε, με γεύση στιφάδο ή μήλο φυρίκη. Όπως και να 'ναι όμως δε δίνουμαι σημασία στις γεύσεις αλλά στην καθώς πρέπει χαπακοδιατροφή. Κάθε αρνητής της χαπακοδιατροφής του καταδικάζεται με την ποινή του να παίρνει ένα χαπάκι το οποίο τον κάνει να δέχεται την χαπακοδιατροφή. Θανατική ποινή δεν υπάρχει, αφού όλοι είμαστε αθάνατοι. Ο τελευταίοσ θάνατος συνέβει πρίν από 55 χρόνια, όπου και εφευρέθηκαν αυτά τα χάπια, τα οποία παρμένα τις κατάλληλες ώρες, ανανεώνουν τα νιάτα. Για να πω την αλήθεια, τη λέξη θάνατο την είχα ακούσει από κάποιους γέρους που είδα σε αρχεία εικονικής τηλεώρασης αλλά δεν κατάλαβα τι σημαίνει ακριβώς. Αυτοί οι γέροι μιλούσαν για φυσικές τροφές τις οποίες τις έτρωγαν σε στρόγγυλά, τα οποία ονόμαζαν πιάτα. Μου φάνηκε περίεργο κι ενδιαφέρον. Επίσης μου έκανε εντύπωση το πως όλοι οι μεγαλύτεροι, όταν πρωτοβγήκαν τα χάπια, αρνιόντουσαν να τα πάρουν, κι όσοι τα πήραν κι όσοι δεν τα πήραν πέθαναν. Έτσι τουλάχιστον είχα ακούσει απο την εικονική τηλεώραση κάποτε. Πάντως δεν μπορούσα να καταλάβω τι σημαίνουν οι λέξεις "θάνατος", "πέθαναν". Εχτές το βράδυ με περιτριγύριζαν αυτές οι σκέψεις κι εκτός αυτού, είχα την αίσθηση ότι και άλλεςφορές είχα τέτοιου είδους ανησυχίες. Αμέσως μετά χτύπησε το τηλέφωνο. Μια φωνή μου ανακοίνωσε να μην ξεχάσω να πάρω το χάπι κατά της ανησυχίας. Κι αυτό το τηλεφώνημα κάπου το θυμόμουν. Μα πως ήξερε αυτός που με πήρε ότι είχα ανησυχίες; Αποφάσισα να μήν πάρω κανένα χάπι, εκτός απ' αυτά για τις τροφές. Έτσι για δοκιμή. Σήμερα δεν πήρα το χάπι της συνουσίας, ούτε κατά του καρκίνου, ούτε τίοτ' άλλο. Απ΄ το
μεσημέρι και μετά άρχισα να νιώθω άβολα και εχθρικά προς κάθε είδους χάπι. βγήκα έξω για μια βόλτα. Είδα ανθρώπους χαμογελαστούς στο δρόμο. Μάλλον είχαν πάρει το χάπι της καλής διάθεσης. Εγώ ένιωθα παράξενα. Έντονο συναίσθημα κυριαρχούσε μέσα μου, μια επιθυμία να σπάσω κάτι, το ο,τιδήποτε. Δεν μπορούσα να την ονομάσς κι έτρεξε υγρό απ' τα μάτια μου. Πέρασε μια ωραία γυναίκα απο δίπλα μου. Ήταν παράξενο, αχαρακτήριστο, αλλά ωραίο. Έκατσα σ' ένα παγκάκι σαστισμένος κι αναρωτιόμουν τι συμβαίνει εδώ. Ητεράστια γυάλα που μας περικλείει μου φαινόταν ακατανόητη.
Είμαι γύρω στα 10 λεπτά στο παγκάκι ακίνητος, να σκέφτομαι. Ξαφνικά νιώθω πνίξιμο στο λαιμό. Πέφτω κάτω και σπαρταρώ. Με κοιτάζουν αυτοί που μαζεύτηκαν γύρω μου κι είναι όλοι χαμογελαστοί. Έτσι πρέπει να 'ναι. Θυμάμαι μια παλιά λέξη. "Νοσοκομείο". Εκεί πήγαιναν τους αρρώστους οι παλιοί άνθρωποι. Αλλά ποιο 'ν' το νόημα; Τα νοσοκομεία γκρεμίστηκαν. Με κοιτούν ακίνητοι και δεν κάνουν τίποτα. Τι να κάνουν; Χάπι γι' αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει. Όχι, υπάρχει. Το χάπι της αδιαφορίας. Τους βλέπω τώρα όλοι να το καταπίνουν κι ένας ένας να φεύγει. Το πνίξιμο γίνεται εντονότερο ... Αισθάνομαι ανάλαφρος. Κοιτάζω το σώμα μου από ψηλά. Είναι ακίνητο και ψυχρό. Κι εγώ δεν έχω ανάγκη από χάπια. "Αυτό είναι ο Θάνατος." Σκέφτομαι.
Carnellio Coop
Η Καρδιά Του Τρελού
Γελάστε με τον τρελό, γελάστε
Κι ύστερα
Κοιτάξτε την τύχη σας και κλάψτε
Και ο τρελός θα σας παρηγορήσει
Γιατί η τρέλα του είναι αγάπη
Carnellio Coop
|
|
