Randome-zine

    MoreMars team    
News / Releases / Random / Distro / Friends / Contact   

Chromata - s/t  [cd 2009 coo records]

H Coo ομάδα προέρχεται από τη Θεσσαλονίκη. Η Coo ιδέα (δικές τους λέξεις) συμπεριλαμβάνει ένα πολύ ενδιαφέρον διαδικτυακό ραδιόφωνο, το cooradio (πέρασα τουλάχιστον μία εβδομάδα ακούγοντας το πρόγραμμα και μου προκάλεσε έκπληξη η ποικιλία των εκπομπών) και ένα label (coo records). Οι δύο πρώτες τους κυκλοφορίες βρίσκονται εδώ.

H λίστα των ανθρώπων που συνεργάστηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε αυτό το δίσκο είναι ατελείωτη. Υπάρχει ο βασικός πυρήνας του group, η Ευα Ιεροπουλου και ο Φίλης Ιεροπουλος (οι οποίοι εργάζονται στη Βέροια) και συνεισφέρουν με κάθε τρόπο: ο σχεδιαστής Valero Doval (υπέροχο το εξώφυλλο), ο/η dUdU (μπάσο), ο Θάνος Αναγνωστόπουλος (βιολι), H.Insall (τσέλο), C.Calaras (μπάσο), Dalot (φωνητικά, ηλεκτρικό πιάνο), Lilly Zinan Ding (πλήκτρα, φωνητικά, programming), K.Tsougras (ακορντεόν), Feloche (μαντολίνο), Natela Itschouaidze (φωνητικά) and Marcel Van Limbeek (mastering στο Alchemea studios, London). Η γενικά ατμόσφαιρα είναι αυτή της χαλαρής electronica που παίζει από τους ambient autechre (εποχής incunabula) μέχρι το beehive του Μoby, συνοδευμένη με μιλητά, αιθέρια και κάποιες φορές σχεδόν παιδικά φωνητικά. Η φωνή της Ευας μερικές φορές μου θύμιζε την Λένα Πλάτωνος ενώ οι στίχοι είναι γεμάτοι με εικόνες και ιστοριούλες. Υπάρχει μία μουσική ιστορία που διατρέχει τον δίσκο. Αρχίζει ρυθμικά και καταφέρνει να μεταφέρει την προσοχή στους συνεργάτες και ξανά πίσω στο ρυθμό ενώ την ίδια στιγμή στοιχεία της δυτικής μουσικής παράδοσης συναντούν κάτι αδύνατο να προσδιοριστεί σύγχρονα ελληνικό στην ουσία και ξανά από την αρχή. Είναι ένας δίσκος τριών παράλληλων κινήσεων εάν προστεθεί και η αφήγηση η οποία είναι κεντρική στη σύλληψη του δίσκου. Είναι καλοσχεδιασμένος, κρατάει τις ισοροπίες και αν και δεν τραβάει την προσοχή με τη μία είναι γεμάτος διακυμάνσεις και αποχρώσεις σχεδόν πουαντιγιστικά. Εάν εστιάσεις σε κάθε κομμάτι ξεχωριστά έχεις την εντύπωση αυστηρότητας επιπέδου haiku, μία ανάγκη να γίνει ένα σχόλιο όσο γρήγορα και με ακρίβεια είναι δυνατόν και αυτός είναι ο λόγος που οι συνεισφέροντες καθίστανται απαραίτητοι. Παρέχουν το/την απαραίτητο/η διαφορετικό/η περιβάλλον/προσέγγιση για την αμοιβαία έμφαση με διαφορετικό τρόπο κάθε λέξης και κάθε κομματιού ανάλογα με τον τρόπο που κάθε ακροατής αντιμετωπίζει τη μουσική. [Fervent]

links
Cooradio Site

Dalot - Flight Sessions [cd 2009 coo records]

H Dalot συνέθεσε και έκανε την παραγωγή σε αυτό το ep το οποίο αποτελείται από έξι κομμάτια τα οποία ενσωματώνουν στοιχεία από  electronica, ambient, στοιχεία από post rock και ηχογραφήσεις περιβάλλοντος. Η ποικιλία στις προσεγγίσεις σε αυτά τα κομμάτια φέρνουν στο προσκήνιο τη σχιζοειδή προσωπικότητα της δημιουργού η οποία εκλεκτικά εισάγει στοιχεία από διαφορετικά είδη (τη μία στιγμή σου φέρνει στο μυαλό τον Alva Noto και αμέσως μετά τους panamerican). Κάποιες στιγμές σου δημιουργείται η εντύπωση ότι βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μία άσκηση ύφους και τεχνογνωσίας αλλά υπάρχει ψυχή πίσω από αυτά τα κομμάτια. Σε καμία περίπτωση δεν υιοθετείται αυτούσιο κάποιο στυλ αντιθέτως  οι γλυκές ως επί το πλείστον μελωδίες μοιάζουν να αποτελούν τον πυρήνα ενώ συχνά αντιπαρατίθενται με  αφηρημένα ρυθμικά στοιχεία (θυμίζουν βόρεια Ευρώπη) βάζοντας συνεχώς ένα post μπροστά από κάθε δυνατή στιλιστική περιγραφή. Ακούγεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προσέγγιση ενδεικτική μίας εποχής ελευθερίας προσεγγίσεων. Ακούγεται σαν να βλέπεις (συναισθησία?) art nouveau και art deco κτίρια κατασκευασμένα όμως από υπερσύγχρονα υλικά, γυαλισμένα, διαφανή, παίζοντας με την αμφισημία του κάθε στοιχείου, ενδεχομένως έμμεσα αμφισβητώντας την κυριότητα της ερμηνείας τους. Φαίνεται σαν να υπάρχει συνεχώς η γλώσσα κολλημένη στο μάγουλο, μία αίσθηση του «μπορώ και θέλω κι εγώ» να κάνω αυτό στο οποίο με θέλουν θεατή. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η επόμενη κυκλοφορία της Dalot θα την φέρει πάνω από κάθε monica και olga kouklaki. Το αποδεικνύει άλλωστε ότι τις έχει. [Fervent]

links
Cooradio Site

Dope Of Gods- The Old Child [cd 2008 Bminor]

Οι τελευταίες μου κριτικές μοιάζουν περισσότερο με ευλογίες τελευταία. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι γράφω για album που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μου αφήνουν μία καλή εντύπωση. Άκουσα πολλούς δίσκους τελευταία και οι περισσότεροι προερχόντουσαν από πολυεθνικές κοκ και συνειδητοποιώ ότι έμπαινα σε μία διαδικασία που είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες με αποτέλεσμα συνήθως την εύκολη απογοήτευση καθώς αντί του να ακούς μουσική ακούς μουσικοποιημένες στατιστικές, λίγο 80s, αναμνήσεις παλιών superstars με λίγη disco μπλα μπλα
Το old child των dope of gods (Αθήνα) ωστόσο είναι το αντικείμενο εδώ και φαίνεται πως όποιος κρύβεται πίσω του έχει βάλει πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του σε αυτό. Είναι μία digipack συσκευασία που ανοίγει σε τρία φύλλα και με βιβλιαράκι 20 σελίδων γαμώτη μου. Πόσο γαμάτο είναι, θυμίζει αρχές 90s τότε που οι συσκευασίες ήταν γεμάτες πληροφορίες. Αν και δεν είμαι μεγάλος φαν του dark wave ή του industrial υπήρχαν κομμάτια που μου άρεσαν πάρα πολύ. Το πρώτο κομμάτι 1988 είναι τέλειο, βαριές κιθάρες, industrial τύμπανα και μία απόλυτα εσωστρεφής φωνή που σχεδόν θρηνεί. Πολύ όμορφο κομμάτι για να ξεκινήσεις ένα δίσκο και έτσι συνεχίζει κιόλας, με το εξίσου βαρύ a dead girl και το chains in my mind.  Ελπίζω να μην παρανοήσατε ωστόσο. Δεν είναι ούτε industrial album, ούτε εγκεφαλικό ή κάτι τέτοιο. Οι dope of gods σχεδόν συνεχώς σου δίνουν την εντύπωση ότι στέκονται σε κινούμενη άμμο. Το σημείο στο οποίο εστιάζει ο δίσκος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ηχογραφήσεις εξαρθρώνονται από το μέτρο του ορθόδοξου ακρατή. Αυτό καθιστά κάποιες στιγμές τον δίσκο απρόσβατο αλλά τουλάχιστον ειλικρινή. Για παράδειγμα τα αγαπημένα μου κομμάτια, το marching out of the past (μία αλά monster magnet μπαλάντα που μεταμορφώνεται σε progressive κομμάτι των porcupine tree) και το I said enough (θυμίζει alice in chains στην περίοδο του sap) θα μπορούσαν να παίζουν στο repeat για ώρες αλλά ακούγονται ακόμη καλύτερα μέσα στη ροή του δίσκου. Ψάξτε το myspace τους, το I said enough είναι τόσο όμορφο που θα μπορούσα άνετα να το βάλω δίπλα στο I stay away των alice in chains. Πραγματικά αυτό είναι το πιο όμορφο με αυτούς τους δίσκους, δεν ξέρεις τι να περιμένεις, είναι ιδιαίτεροι και εκλεκτικοί, είναι γεμάτοι εκπλήξεις που καμιά πολυεθνικού τύπου μπάντα δε θα τολμούσε. [Fervent]

Links
Dope of gods Myspace

VA - Compilacion Mainumby Vol II [cd-r 2008 MainumbY ediciones]

το δεύτερο νούμερο της συλλογής αυτής περιέχει 18 κομμάτια. Περιμένοντας να ακούσουμε κάτι παρόμοιο με το Vol I,  διαπιστώνουμε σιγά σιγά ότι δεν είναι έτσι.  Η παραγωγή όλων των κομματιών είναι πολύ καλύτερη, αλλά και ο ήχος είναι αρκετά pio ηλεκτρονικός έως και αυτό που ονομάζουμε minimal electronics. Σε αυτή την κυκλοφορία συμμετέχουν 12 συγκροτήματα μεταξύ αυτών οι Minimalista Pais, 0+yn, Nebel Dots, Im, Pretzel, Liz, (Swag) gra Kran ... Μεγάλη έκπληξη είναι η συμμετοχή των Wave Tank με 2 κομμάτια δυναμίτες. Οι Wave Tank είναι μία Ελληνική μπάντα, επηρεασμένη αρκετά από τον σκοτεινό ήχο των 80s,  που μου θύμισε πολύ την παλιά καλή σκηνή που άκμαζε τότε στην  Ελλάδα! Ενδιαφέρον κομμάτι είναι και αυτό των flor.con.venas, μια αρκετά καλά δουλεμένη σύνθεση, με αρκετά glitch στοιχεία. Αξιόλογη συμμετοχή έχουν και οι Minimalista Pais, ιδιαίτερα το κομμάτι Minha Provincia που μας ταξιδεύει σε έναν σκοτεινό τόπο, καθώς και οι Cas en Urano και οι 0+yn. Το ότι δεν αναφέρονται όλοι οι υπόλοιποι δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουν την ακρόαση σας ή να τους ψάξετε μέσω του myspace, αντίθετα θα έλεγα ότι είναι όλα τα κομμάτια σε ένα πραγματικά υψηλό επίπεδο, με λίγο παλιομοδίτικες ιδέες αλλά πραγματικά φιλτραρισμένες με νέο ύφος. Η συλλογή αυτή αποτελεί πραγματικά δείγμα της μουσικής κατάστασης που επικρατεί στην Αργεντινή κυρίως και αποτελεί ντοκουμέντο μίας σκηνής πραγματικά ξεχωριστής, με το δικό της ξεχωριστό ύφος! Πραγματικά πολύ καλή δουλειά! [Marios M]

Links
Mainumby ediciones Myspace

Flue - Beyond The Edge Of Nowhere [cd Diophantine discs]

Το τρίο των Flue προέρχεται από την πειραματική μουσική σκηνή της bay area και αποτελείται από τον Mason Jones  (μέλος των subarachnoid space, culper ring, the classic trance project, τρέχει και την εταιρεία charnel music), τον Jason Stein (subarachnoid space, tekachi) και τον Chris Miller (tekachi). Τους subarachnoid space τους παρακολουθούσα μέχρι περίπου το τέλος του 2000 και η progressive, space rock προσέγγιση τους ήταν πραγματικά μοναδική. Ένοιωθες με το πρώτο άκουσμα ότι ολόκληρο το συγκρότημα έπεφτε με τη μία στα βαθειά, δεν καταλάβαιναν από εύκολες συμβάσεις και περιορισμούς και αυτό τους κατέτασσε στις απρόβλεπτες μπάντες του είδους.  Οι flue μου έδωσαν αντίστοιχα στοιχεία. Σε αυτή τη δεύτερη κυκλοφορία τους (προηγήθηκε το ντεμπούτο 7” στην Obuh) χρησιμοποιούν ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο και κάποια αναλογικά πλήκτρα τα οποία πιθανότατα σε πραγματικό χρόνο πειράζουν μέσα από διάφορα εφέ και φίλτρα.  Το αποτέλεσμα είναι μία εννιαία μουσικά δουλειά η οποία θα μπορούσε να αποκαλείται abstract ή artificial ambience αλλά πέραν της λογικής της εξομοίωσης μίας φυσικής ambience. Ενώ η μουσική τους παλέτα αποτελείται από ήχους σχετικά προσβάσιμους ο διάλογος μεταξύ των μουσικών είναι συμπληρωματικός αλλά πάνω σε ένα θέμα που εξ’ορισμού είναι άγνωστο ή αδυνατο να προσεγγιστεί. Ίσως εδώ να βοηθούσε ο τίτλος του cd αλλά η αρνητική ανάγνωση που μου προκύπτει («εντός ενός συνεχούς κάπου») με οδηγεί πίσω στον ίδιο τον τίτλο. Ενώ θα θεωρούσε κανείς ότι πρόκειται για κάποιο τζαμάρισμα (ενδεχομένως και με τον τρόπο που δούλευαν οι μπάντες στις οποίες συμμετείχαν οι τρεις) κάθε μουσικός δίνει συνεχώς χώρο στον επόμενο καθιστώντας το αποτέλεσμα εντελώς οργανικό σχεδόν οργανωμένα ρευστό αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει το μόνιμο φράγμα της αφαίρεσης που καθιστά αδύνατη την πλήρη εποπτεία του τι συμβαίνει. H μουσική είναι σε έλκει βυθίζοντας σε απόλυτα.  Η προσέγγιση στο beyond the edge of nowhere φέρνει κατά νου ένα εννιαίο μήνυμα το οποίο πρέπει να αποκωδικοποιηθεί αλλά με τρόπο υπερβολικό με γνώμονα τον ενδιάμεσο χώρο των 14 κομματιών του cd. To beyond the edge of nowhere είναι συσκευασμένο σε μπλέ χάρτινη laser cut συσκευασία με ασημί prints, περιορισμένα σε 500 κομμάτια και σίγουρα θα ικανοποιήσει κάθε ακροατή που του άρεσαν είτε οι μπάντες στις οποίες συμμετείχαν τα μέλη των flue είτε οπαδοί του sun ra και των πρώιμων φρικαρισμένων hawkwind. [Fervent]

Links
Diophantine discs Site

Chora  - Moist Friends [cdr 2007 Lattajjaa]

Αυτό είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Chora, που βγήκε στις 8.1.2007 στην πολύ καλή εταιρεία Lattajjaa. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Sheffield το καλοκαίρι του 2006, με την συμμετοχή των Ben Morris και Robert Wye. Το cdr  αυτό περιέχει 3 κομμάτια, εκ των οποίων τα 2 είναι μεγάλης διάρκειας (19.50, 23.02). από της πρώτες νότες καταλαβαίνουμε αμέσως τι θα ακολουθήσει. Οι Chora παίζουν ένα είδος ψυχεδελικής drone μουσικής. Το κομμάτι Moist Friends ξεκινά με μία μεγάλη ποικιλία από όργανα. Κάποια αρκετά θορυβώδη και άλλα αρκετά μελωδικά και όλα δομούν ένα χαώδες μουσικό ιδίωμα. Είναι πολύ ενδιαφέρον να ακούς μία σύνθεση στην οποία σε κατακλύζουν διαφορετικά συναισθήματα και καταστάσεις αλλά ταυτόχρονα παραμένει αρκετά δεμένο. Δεν θα αλλάξει τίποτα στο δεύτερο κομμάτι. Αυτό το lo-fi πείραμα θα συνεχίσει να μας συγκινεί με όλους αυτούς τους έξω από εμάς ήχους. Οι πιο χαρακτηριστικές στιγμές του 3ου κομματιού  έρχονται όταν όλη αυτή η χαοτική κατασκευή καλύπτεται από ένα υπνωτικό πληκτροφόρο. Μερικά πνευστά θα αρχίσουν να εμφανίζονται. Το κομμάτι αρχίζει να αναδομείται από θορυβώδη στρώματα ήχων, φτάνει στα όρια του και τερματίζει. Πιστεύω ότι οι Chora  έχουν τα προσόντα να γίνουν αρκετά «μεγάλοι». Είναι ένα group  που θα έλεγε να δεις ζωντανά. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον που άκουσα αυτή τη μουσική, αν και η εταιρεία lattajjaa πάντα έχει να μας προτείνει κάτι καλό. Η αλήθεια είναι ότι οι Chora  είναι από τα πιο καλά πράγματα που άκουσα αυτό τον καιρό. [MM]

Links
Lattajjaa Site

 Εδώ έχουμε μία συλλογή της νέας υπόγειας ψυχεδελικής σκηνής, που κυκλοφόρησε στις 26.7.06, που ακόμη και σήμερα έχει αρκετό ενδιαφέρον να ακούσετε. Αυτή είναι μία κυκλοφορία περιορισμένης κοπής (100 νουμεράκια) από την Lattajjaa. Αυτό το cdr περιλαμβάνει 19 καλλιτέχνες  (Black to comm, Keijo and Jussi Karsikas, Bjerga/Iversen, Ajilvsga, Anla Courtis, Vluba, Ville Moskitto, Silvester Anfang, Kulkija, Rene Kita, Utos ...) που συμμετέχουν με ένα μόλις κομμάτι. Η μπάντα που ανοίγει την αυλαία, οι Black to comm μας προσφέρουν μία πολύ περίεργη σύνθεση δομημένη από ήχους κασετοφώνου. Άλλωστε και ο τίτλος του μας φανερώνει κάτι τέτοιο αφού λέγετε cassette opera! Μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες ήχους, μας έρχονται από τους Vluba, ένα Λατινοαμερικάνικο γκρουπ από το Buenos Aires που παίζει αρκετά noisάδικα χρησιμοποιώντας ένα μπάσο που παίζει πραγματικά σκοτεινά. Οι  December με το “hunters green”, ένα κιθαριστικό κομμάτι με πολύ περίεργα και κάπως κακόφωνα φωνητικά. Η ακρόαση όμως των united bible studies είναι αυτή που πραγματικά ενθουσιάζει. Ένα θρησκευτικού τύπου κομμάτι που πραγματικά αξίζει. Ένα μελωδικό ταξίδι στον ουρανό, βασισμένο κυρίως σε διφωνίες.  Οι Loachfillet  με ένα αρκετά μικρό αλλά συμπυκνωμένο κομμάτι που mix-άρουν θορύβους δημιουργώντας ένα αρκετά τρομοκρατικό μουσικό background. Το τελευταίο κομμάτι των Greippi τελειώνει αυτή την φαντασμαγορική συλλογή με ένα αναλογικό παιδικό πλήκτρο, με μία πιο ανάλαφρη νότα. Δυστυχώς σε μια συλλογή είναι δύσκολο να αναφερθείς σε όλες της μπάντες αλλά έστω κι έτσι ελπίζω να καταλάβατε ότι αυτή η συλλογή περιέχει αρκετές νέες μπάντες που πραγματικά προσφέρουν αρκετά ποιοτική μουσική.  [MM]  

links
Lattajjaa Site

Soon Clyde - A Man Needs A Way [cdr 2008 Self-released]

Αυτό είναι το album των Soon Clyde που κυκλοφόρησε από τους ίδιους. Ο Grey Pardew (σύνθεση, όργανα, φωνή) φαίνεται να είναι ο βασικός υπαίτιος αυτού του γκρουπ που προέρχεται από την BALTIMORE (Maryland των Ηνωμένων Πολιτειών). Αυτή η κυκλοφορία εμφανισιακά έρχεται ως ένας απλός φάκελος, αλλά εμένα και έτσι, μου φαίνεται αρκετά όμορφο. Μουσικά αυτό είναι ένα κιθαριστικό γκρούπ με folk-pop καταβολές. Ακούγεται αρκετά μελωδικό με πολύ καλή ενορχήστρωση. Η φωνή του Grey Pardew είναι αρκετά γλυκιά. Είναι ένας πολύ καλός τραγουδοποιός, που σκαρώνει μελαγχολικές αλλά ταυτόχρονα τόσο ηλιόλουστες μελωδίες. Ένα πολύ καλό soundtrack που μπορεί κάποιος να το ακούει ξανά και ξανά. Είναι σαν να σκάει μέσα από τις καλύτερες στιγμές των Deus όταν είχαν κυκλοφορήσει το “in a bar under the sea”. Οι Soon clyde αν και παίζουν αρκετά χαλαρά έχουν κάποιες στιγμές που ηχούν αρκετά περίεργες, όπως το κομμάτι “black grass”, που μας δίνει μία νότα πειραματισμού. Καθόλου άσχημο για pop! [MM]   


links
Soon Clyde Myspace

Αυτό είναι το δεύτερο cdr των Soon Clyde. Είναι ένας πολύ όμορφος χειροποίητος digipack φάκελος, ραμμένος με χρωματιστή κλωστή. Πραγματικά μία πολύ καλή γραφιστική δουλειά. Αυτή η κυκλοφορία περιέχει 10 τραγούδια, στο ίδιο μοτίβο με το προηγούμενο cdr τους “A man need a way”. Κιθαριστικά κομμάτια με πολύ καλή ενορχήστρωση, και μία μεγάλη ποικιλία από ήχους. Ο Grey Parker καθοδηγεί με την ρυθμική του κιθάρα και όργανα όπως βιολί, πιάνο, … ακολουθούν, δίνοντας την δική τους νότα. Τραγούδια όπως το “Given light,given sleep”, “the sea had a first” και το “Fish feet” ακολουθούν αυτή περίπου την πλοκή. Αλλά σε αυτό το άλμπουμ υπάρχουν κομμάτια όπως το  “Migratory one”, με ένα χαρακτηριστικό μονότονο βιολί, το “Tributary to Sanctuary”, με κρουστά που δίνουν ένα τόνο ηλεκτρονικής μουσικής και το  “Migratory two”, ένα τύπου Drone κομμάτι και το “Sea saw” το οποίο ακούγεται αρκετά ηλεκτρονικό και το οποίο είναι το καλύτερο από όλα, και που όλα μαζί αποτελούν στιγμές κορύφωσης. Όμορφο άλμπουμ!  [MM]   

 links
Soon Clyde Myspace

Οι Mummel radion είναι ένα γκρούπ από την Σουηδία. Δεν τους είχα ακουστά, μέχρι που έλαβα αυτό το cdάκι. Η πρώτη μου εντύπωση, λόγο του πολύ όμορφου εξώφυλλου, ήταν ότι ίσως εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Απλά παιδικά σχέδια, πιθανόν φτιαγμένα με μολύβι. Αυτό το cdr είναι ένα μικρής διάρκειας ep, που περιλαμβάνει 5 κομμάτια, που συνολικά διαρκούν γύρω στα 15 λεπτά. Το πρώτο κομμάτι, det kommer inte qa son ni tror, ξεκινά με μία ακουστική κιθάρα, βιολί και αρκετά ιδιαίτερα γυναικεία φωνητικά. Είναι ένα πραγματικά ρομαντικό κομμάτι, που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι τα απλά και ευκολοάκουστα τραγούδια έχουν το ίδιο ενδιαφέρον με τα πολύπλοκα ή πιο θορυβώδη. Είναι προφανές ότι οι  mummel radion αισθητικά το’ χουν για αυτό και καταφέρνουν να σκαρώνουν όμορφα τραγούδια. Η folk μουσική μιξάρεται με την lo-fi παραγωγή, δημιουργώντας ένα μελαγχολικό αλλά και δυναμικό ep, γεμάτο συναισθήματα. Δεν υπάρχει μέτριο κομμάτι μέσα εδώ. Η μουσική ταιριάζει τόσο καλά με τα γλυκά γυναικεία φωνητικά αλλά  Belle Sebastian. Το μόνο αρνητικό ίσος είναι ότι τα 15 λεπτά δεν αρκούν για τόσο όμορφη μουσική. Ελπίζουμε να ακούσουμε σύντομα ένα μεγάλης διάρκειας άλμπουμ από τούτους εδώ. Καλή εμπειρία! [MM]

links
mummelradion[at]gmail[dot]com

Άλλη μία κυκλοφορία της εταιρείας Lattajjaa. O Keijo ηχογράφησε αυτό το άλμπουμ στις πόλεις Jyvaskyla και Kuusankoski στην Φιλανδία το 2007 με 2008. Το εξώφυλλο φιλοτεχνήθηκε από τον ίδιο και τον/την Lella, δίνοντας μας μια άποψη της φιλανδικής εξοχής και περνώντας μας ένα αίσθημα του να δραπετεύεις από την ανθρώπινη τρέλα. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Αυτό το cdr ηχητικά δεν είναι καθόλου ευκολοάκουστο. Εντάξει, μπορεί να ξεκινά και σε πολλά σημεία να παραμένει αρκετά φολκ, με μία μελωδική κιθάρα, αλλά όταν εμφανίζονται τα φωνητικά και το ψυχεδελικό background, του πρώτου κομματιού, μεταφερόμαστε σε πιο τρομακτικά τοπία. Το μπλούζι δεύτερο track [Ilta] με τα τραγουδιστά φωνητικά του Keijo είναι μόνο ένα μικρό διάλειμμα. Η συνέχεια έπεται διαφορετική. Γενικά αυτό το cdr αποτελεί μια καθαρή αυτοσχεδιαστική – ψυχεδελική Φιλανδική μουσική, που βασίζεται στον κιθαριστικό κατά κόρων πειραματισμό, αναμειγνύοντας την blues και την folk μουσική. Κρουστά και μερικά ηλεκτρονικά στοιχεία μας δίνουν την ατμόσφαιρα ποιοτικής μουσικής, τόσο ως προς τη σύνθεση όσο και προς το αποτέλεσμα. Το Blue on the boil και το Around here είναι δύο από τα πιο καλά κομμάτια αυτής της κυκλοφορίας, που παρουσιάζουν μία πολύ καλή πλοκή. Ο drone αυτοσχεδιασμός του I’ve been walking και το notes for peace, ένα καθαρά πειραματικό κομμάτι με περίεργα κρουστά, αποτελούν επίσης πολύ καλές στιγμές. Ίσως όμως ένα αρνητικό είναι ότι τα φωνητικά ακούγονται κάπως αστεία σε μερικές στιγμές και χαλάνε κάπως την όλη ατμόσφαιρα, κάνοντας αυτό το cdr ένα καλό αλλά όχι και τέλειο δείγμα φιλανδικής παράνοιας.  [MM]

links
Lattajjaa Site