ANTONELLA MOLTINI

Όταν ζωγραφίζω δεν σκέφτομαι και πάρα πολύ. Μου αρέσει περισσότερο να βρίσκομαι σε μια κατάσταση έκστασης. Παίρνω ιδέες από παλιές φωτογραφίες. Έχω αρκετά βιβλία και περιοδικά με φωτογραφίες, οι περισσότερες από αυτές ασπρόμαυρες και έτσι μου δημιουργούνται τα πρώτα ερεθίσματα. Το πρώτο πράγμα είναι να διαλέξω μια. Αμέσως μετά την φωτοτυπώ, γιατί μου αρέσει η υφή της και τελικά ξεκινώ να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω.

Η τεχνική που χρησιμοποιώ τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιείται στους δερμάτινους πίνακες (χρωστικά χρώματα ιδικά για δέρματα που έχουν έντονα χρώματα, περισσότερο από οτιδήποτε έχω δει μέχρι τώρα) σε γκρι ανακυκλωμένο χαρτόνι, χαραγμένο από μαχαίρι και λεπτά χαρτιά κολλημένα σε αυτό. Αρχικά κάνω μία ζωγραφιά και προσθέτω χρώματα. Στη συνέχεια κολλάω τα λεπτά χαρτιά και μετά τα κόβω με μαχαίρι σε φρενιτιώδη κατάσταση. Αργότερα ξαναζωγραφίζω, ξανακόβω και κόβω λίγο ακόμη…

Σκέφτομαι ότι είναι λίγο βίαιη αντίδραση όταν χαρακώνεις την δουλειά σου. Αισθάνομαι ότι απελευθερώνω έτσι μία επιθετικότητα που ίσως κρύβω μέσα μου, όταν το κάνω.

Με ενδιαφέρει να ζωγραφίζω ανθρώπους. Ότι έχω φτιάξει μέχρι στιγμής είναι με ανθρώπους. Ποτέ δεν ζωγραφίζω τοπία ή νεκρή φύση ή αφηρημένα πράγματα, επειδή αυτή τη στιγμή απλά δεν με ενδιαφέρει. Νομίζω ότι κάποιες από της επιρροές μου είναι: σινεμά τρόμου, αίμα, τρέλα, το παρακμάζον Γλάμουρ, Otto Dix και το εξπρεσιονιστικό κίνημα στην τέχνη και στον κινηματογράφο.

For more details check: