Texts
μαζεύοντας αποκόμματα!
sorry ... texts only in Greek at the moment
Μαγειρεύοντας ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα .
Η γαστρονομική έξαρση των καιρών μας, η υλιστική σκέψη, η μοντέρνα αισθητική μαγειρεύονται και αλατοπιπερόνονται για την γευστική μας απόλαυση. Ηδονιστές, που περιδιαβαίνουμε τα σοκάκια της κατανάλωσης και της μονοδιάστατης εγωκεντρικότητας, αντιλαμβανόμαστε τα ένστικτα μας σαν την προέκταση του θέλω μας και τα υποβιβάζουμε σε σύμβολα αυτοϊκανοποίησης.
Πώς να αρχίσεις όμως να χωνεύεις κάτι που ενώ θα έπρεπε να είναι τόσο ¨εύπεπτο¨ κατάντησε να είναι ένας αχταρμάς από καταπιεστικούς κανόνες και καλά οροθετημένες συμπεριφορές.
Οι έμφυτες τάσεις του ανθρώπου, ο φόβος, η ασφάλεια, η οργή …, στην ουσία δεν εκφράζονται εν τη γενέσει τους αλλά αντίθετα συσσωρεύονται ώστε κάποια στιγμή να εκτονωθούν. Το συναισθηματικό ξέσπασμα με οποιονδήποτε τρόπο και αν αυτό εκφραστεί θα προσφέρει έστω και για λίγο ψυχική ηρεμία. Όμως τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβαίνει στο κοινωνικοπολιτικό κενό. Ακόμη και το συναισθηματικό “χάος” που θα επικρατούσε σε μία τέτοια κατάσταση θα διαπερνιόταν από μια συμπαντική αρμονία δίχως στην ουσία να δημιουργείται συναισθηματικός κορεσμός.
Αντίθετα ο φυσικός νόμος, στην κοινωνικοπολιτική του διάσταση, διαμορφώνει το πλαίσιο που επηρεάζει την ζωή μας, από το ευρύτερο κοινωνικό κατεστημένο, τον μακρόκοσμό μας μέχρι και την ατομικότητα μας. Τα πάντα μαγειρεύονται, θεσπίζοντας νόμους και έννοιες. Σε ένα μακροκοινωνικό επίπεδο, γιατί έτσι είναι οι όροι μίκρο και μάκρο, κάποιες έννοιες επινοούνται και αναδύονται, τις οποίες αποδεχόμαστε δομώντας έτσι μια κοινωνική «πραγματικότητα». Για παράδειγμα οι έννοιες της διαταραχής και της επικινδυνότητας. Είναι ένα σόφισμα, γιατί αποτελούν ένα προϊών της συνάντησης του ψυχιατρικού λόγου με τον δικαστικό του 18 ου αιώνα. Με αυτόν τον τρόπο ορίζονται από την “κοινωνία των πολιτών” η μη παραγωγική και λανθάνουσα συμπεριφορά που δημιουργεί αλλά ακόμη χειρότερα δικαιολογεί ρατσιστικές και φασιστικές συμπεριφορές.
Η ανεκτικότητα είναι ένα συστατικό τίπου Ζάχαρης απαραίτητο για να δέσει το σιρόπι. Το ερώτημα δε είναι αν εμείς οι ίδιοι το καλλιεργούμαι ή μας καλλιεργείται.
Ο καθένας μας είναι ένα μεμονωμένο συστατικό. Για να υλοποιηθεί το γευστικό αποτέλεσμα πρέπει τα συστατικά να συνυπάρξουν αρμονικά. Παρόλα αυτά, το όλο είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών.
Μάριος Μ.
(ένα κείμενο βασισμένο σε μία συζήτηση με την Χριστίνα και την Νίκη στον Παπακώστα)
4 Μέρες Και 5 Νύχτες Μετά
Είναι οι τρεις Μοίρες, η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος…
Στο συνηθισμένο στέκι των ατέρμονων θεών, πίνουν λικέρ και σιγοψιθυρίζουν ασύνδετα πράγματα. Αν δεν τις ξέρεις καιρό θα τις περάσεις για τρελές ή για γραφικές φιγούρες που ξέμειναν στους αιώνες τους άπαντες
Ψιθυρίζουν ακόμη …
“8”
“δέντρο”
“ατυχία”
“υπνοβάτης”
“θα ...”
“όταν …” ...
Πίνουν κι άλλο … όσο πίνουν τόσο δυναμώνει η φωνή τους …
“Απρόσεχτος”
“Καταραμένη”
“μεγαλώσει …”
“μα … ξαφνικά”
Η κάθε μια στο δικό της κόσμο … ξαφνικά … η ένταση δυναμώνει …
“ΘΑΝΑΤΟΣ”
“ΕΥΤΥΧΙΑ”
“ΒΡΕΦΟΣ”
“ΚΑΙ …”
“ΒΡΟΧΕΡΗ …”
“ΣΑΝ …”
Παραληρούν … τώρα πια ξεστομίζουν χωρίς να σκεφτούν ότι περνά από το νοσηρό μυαλό τους …
Φτύνουν τις λέξεις σαν παλούκι στη καρδιά ενός απέθαντου. Ορμητικά και βλάσφημα, συνέχεια, χωρίς σταματημό, χωρίς πλοκή χωρίς λύπηση.
Δίπλα τους ένας χτικιάρης γέροντας, που ο χρόνος του πήρε καθετί που θα του χρησίμευε σαν αφορμή για να τον χαρακτηρίσει συμπαθητικό …
Μαζεύει μια μια τις λέξεις … Αν και γέρος τις προλαβαίνει όλες. Τόσους αιώνες, συνήθισε … βλέπεις και τώρα του γινε ρουτίνα …
Οι Μοίρες σταματούν … επανέρχονται στην θεϊκή πραγματικότητα και χαζογελούν σαν κυράτσες …
Σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Κοιτούν προς το γέρο αλλά είναι σίγουρες ότι έκανε σωστά τη δουλειά του.
Εκείνος ξέρει …
Σε λίγο ένα βρέφος θα δει το πρώτο του όνειρο.
Νίκη Zita
Χειρονομία
ο σπασμός μιας κόκκινης στάλας
φιλοδόξησε ν’ αγγίξει τη βροχή
στην μοναξιά της
σώμα φτερό διάτρητο από παραινέσεις
εκείνα τα ακίνητα περίπτερα
που έθεσαν το ερώτημα της κατοχής
εκείνα τα αδειασμένα μπιτόνια βενζίνης
καθώς ολοκληρώνουν στοχαστικούς – γέλιο – εναγκαλισμούς
με άμβωνες χρηστούς
πάνε αιώνες – θυμάμαι – που η απάντηση τους πρόλαβε
κίνηση αέναα λογική του χαμένου χεριού
του κοσμοναύτη
μάθαμε πια γι’ αυτόν το θόρυβο
στην πόρτα
είναι το σύρσιμο του αλκοολικού αυτοκίνητου μυαλού
του τρόμου
Στάθης Μ
Η Αυλή
Γιορτάζοντας την ξεγνοιασιά, με το ποτήρι του κρασιού γεμάτο και την σκέψη να παραφρονεί. Να σκέφτεσαι μόνο το άπειρο και την αθανασία της στιγμής. Να δροσίζεσαι κάτω από τον πλάτανο και να παρατηρείς τον ορίζοντα που αλλάζει παραστάσεις και χρώματα.
Η γιορτή ξεκίνησε, με τους καλεσμένους να φτάνουν με καμπυλωμένες τις ράχες τους και να ακουμπούν τα πανωφόρια στα κλαδιά των φυλλοβόλων δέντρων. Προχωρούσαν σιγά σιγά προς την αυλή και διασκορπίζονταν ψάχνοντας να βρουν την τεμπελιά. Κατά περιόδους άφηναν για λίγο τον ίσκιο των δέντρων και μετέφεραν την γερασμένη τους μορφή προς τον μπουφέ. Εκεί δεν δίσταζαν να χώνουν τα δάχτυλά τους στο βούτυρο και να κουτσομπολεύουν με τους διπλανούς τους για την ποιότητα του και τις αναμνήσεις τους από ανάλογες εμπειρίες. Για όλους τους παρευρισκομένους, αυτή η γιορτή και οι λουκούλλειες συνήθειές τους, ήταν η μόνη δραστηριότητα που να τους θυμίζει την ανθρώπινη υπόσταση τους, που και αυτή είχε χαθεί, όπως και η γοητεία της μοναδικότητας της κάθε στιγμής.
Πλάσματα που η λογική τους είχε μετατραπεί σε μισαλλοδοξία, είχαν μεταλλάξει την εμμονή τους για γευσηγνωσία, δίνοντας της μια μορφή ιεροτελεστίας. Ο καθένας τους είχε αναπτύξει την δικιά του τεχνική και τακτική. Από το πώς θα βουτήξει το δάχτυλο του, την ποσότητα που θα βάλει, μέχρι και τον τρόπο που θα το κατανείμει στην στοματική του κοιλότητα. Φτάνοντας το δάχτυλο τους κοντά στο στόμα μύριζαν το βούτυρο και μετά το καταβρόχθιζαν με μανία.
Η περίεργη αυτή γιορτή γινόταν κάθε χρόνο στο δεύτερο γέμισμα του φεγγαριού. Θεωρούσαν έτσι ότι ο χρόνος γινόταν πιο συγκεκριμένος και δεν θα υπήρχαν παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Εκτός από την χρονική ακρίβεια που όριζε το φεγγάρι, ταυτόχρονα προσέφερε ένα ωραίο θέαμα στους καλεσμένους. Το πιο σημαντικό όμως για τους παρευρισκομένους ήταν το παραπάνω φως το οποίο και μάζευαν σε βαζάκια των πεντακοσίων μιλιγκράμ ως σουβενίρ. Το εγκλώβιζαν τοποθετώντας γύρο γύρο από το πώμα του μπουκαλιού μια μικρή λωρίδα αλουμινόχαρτου και στον πάτο του ένα μικρό καθρέφτη. Το αλουμινόχαρτο είχε την ιδιότητα να τραβά την προσοχή των ακτίνων του φεγγαριού και τις ξεγέλαγε έτσι ώστε να μπουν στο μπουκάλι. Από εκεί και ύστερα η περιέργεια τους τις έκανε να αντιληφθούν τον καθρέφτη. Οι εκκεντρικές ακτίνες δεν σταματούσαν να κοιτάζονται σε αυτόν και να θαυμάζουν την λαμπερή τους μορφή. Όμως το αλουμινόχαρτο τραβούσε και συνέχιζε να τραβά την προσοχή και άλλων ακτίνων μέχρι που ο συνωστισμός που δημιουργούνταν στο εσωτερικό του μπουκαλιού δημιουργούσε διχόνοια μιας και ο καθρέφτης δεν έφτανε για όλες τις ψηλομύτες ακτίνες. Έτσι αυτό το αναπάντεχο στριμωξίδι αλλά και η δραστηριότητα στο εσωτερικό των δοχείων, έκαναν το μπουκάλι να ακτινοβολεί.
Ήταν η ώρα της συγκομιδής. Οι καλεσμένοι μάζευαν τα τρόπαια τους και δίχως δεύτερη κουβέντα άρχιζαν να παίρνουν βαθιές ανάσες ρουφώντας λαίμαργα το περίεργο μήγμα. Έτσι χορτασμένοι και με ευδιάκριτη την χαρά στα πρόσωπα τους, αφού είχαν καταβροχθίσει το περιεχόμενο όλων τον μπουκαλιών, έτριβαν τις κοιλιές τους με μεγάλη ευχαρίστηση. Η συνάντηση τους είχε εκπληρώσει τον σκοπό της. Φόρεσαν τα παλτά τους και ετοιμάστηκαν για το μοναχικό τους ταξίδι. Θα συνέχιζαν να περιφέρονται σαν σκιές μέχρι το επόμενο ορισμένο από τον χρόνο ραντεβού.
Μαριος Μ.
