Randome-zine

    MoreMars team    
News / Releases / Random / Distro / Friends / Contact   

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

 Παρελθόν, παρόν, μέλλον.
 Πριν, τώρα, μετά.
 Ιστορία, αντίληψη, ελπίδα.
 Ανάμνηση, στιγμή, όνειρο.
 Εξαρτάται η οπτική γωνία όταν ορίζεται.
 Εξαρτάται η τάση της εποχής όταν την ακολουθείς.
 Εξαρτώνται από το χρόνο για παράδειγμα.
  Κάποτε οι άνθρωποι έβλεπαν μπροστά
 Το πεδίο ήταν ελεύθερο.
 Ελευθερία, δημιουργία, ανακάλυψη.
 Με το πέρασμα του χρόνου τα δεδομένα γίνονταν  
 όλο και περισσότερα… ασφυξία.
 Όλο και πιο περιττά.
 Οι ανάγκες σιγά-σιγά έγιναν συνώνυμο της πολυτέλειας.
 Το ίδιο και τα «θέλω».
 Η απληστία κατατάχθηκε στην ανθρώπινη φύση.
 Οι σχέσεις περιπλέκονται.
 Για όλα χρειάζεται ένα αντάλλαγμα κι αυτό έγινε νοοτροπία.
 Σπάνιος ο αυθορμητισμός… βιασύνη.
 Αισθήσεις κι αισθήματα δεν κάνουν πια συχνά διάλογο.
 Προσωπική καταπίεση.
 «Κομπλεξισμός».
 Σενάρια, καχυποψία κι ανασφάλειες για το παραμικρό.
 Η προσπάθεια πολλές φορές μεταφράζεται σε αγγαρεία.
 Οι στόχοι θεωρούνται υποχρέωση.
 Τα δικαιώματα αγνοούνται.
 Μια συνεχής τυπικότητα σκοτώνει την κατανόηση και το ενδιαφέρον.

Sagre fria

    Φσσσουπ…

     Ας υποθέσουμε, λοιπόν, την ύπαρξη μίας λεπίδας.
    Κι ας πούμε – λέμε τώρα – πως αυτή η λεπίδα είναι τεράστια,, και κινείται οριζοντί-ως, και συνεχώς πάνω απ΄τα κεφάλια μας.

           Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…

     Είναι, ας πούμε, μια λεπίδα τόσο μεγάλη, που πιάνει όλο το χώρο πάνω απ΄τα κεφά-λια μας.
     Και είναι – ας πούμε πάλι – τόσο, μα τόσο κοφτερή, που ότι αγγίξει, το σκίζει στα δύο.

    Όλ΄αυτά, είναι μόνο υποθέσεις, θα μου πεις.
     Κάτσε ν΄ακούσεις και τη συνέχεια…

     Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι όλοι εμείς, δουλεύουμε σ΄ένα τεράστιο γραφείο. Στο ίδιο γραφείο, πάνω απ΄το οποίο, ακούραστη     γυρίζει η προαναφερθείσα λεπίδα.

            Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…

     Δουλεύουμε, λοιπόν, με σκυμμένο το κεφάλι. Άλλοι ευσυνείδητα, ή, κάποιοι από μας, λιγότερο ευσυνείδητα. Δουλεύουμε με     πάθος, ή ίσως με απίστευτη βαρεμάρα. Δουλεύ-ουμε με όρεξη, ή απλώς, δε βλέπουμε την ώρα να τελειώσει η βάρδια μας και     να σκω-θούμε (Προσοχή! Χαμηλά το κεφάλι!) να φύγουμε. Δουλεύουμε σκληρά, ή, έστω, α-πλώς, δουλεύουμε…

           Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…

     Κάποιοι από μας – μην το ξεχνάμε αυτό, είναι βασικό – δεν δουλεύουμε, κάνουμε όμως πως δουλεύουμε…

           Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…

     Ας υποθέσουμε, λοιπόν, όλ΄αυτά. Κι ας υποθέσουμε πως αυτή η λεπίδα, βρίσκεται μόλις δυο πόντους πάνω απ΄το κεφάλι    μας. «Μόνο υποθέσεις» θα μου πεις.
     Καλά…δε λέω…ήτανε μέχρι εδώ, το θεωρητικό μέρος.
     Δεδομένων, λοιπόν των προηγουμένων, τίθεται το εξής πολύ πρακτικό ερώτημα

   Ποιανού το κεφάλι κινδυνεύει να κοπεί;
     Και, βεβαίως, ευλόγως προκύπτει και η απάντηση:

     Εκείνου που τολμά να το σηκώσει.

     «Καλά…» θα μου πεις «…λογικά προκύπτει το ερώτημα, Γιώργο μου, και απ΄αυτό, λογικά προκύπτει η απάντηση. Μην    ξεχνάς όμως, μικρέ μου χαλβά, ότι η βάση στην ο-ποία στηρίζεται το ερώτημα, είναι υποθετική. Δεν υπάρχουν λεπίδες πάνω    απ΄το κεφάλι μας.»
     Ε, λοιπόν, ξέρεις τι σου λέει ο χαλβάς;
     «Όχι, δεν ξέρω.»
     Να τι σου λέει:

     Είναι απλούστατος ο τρόπος για να δεις τις λεπίδες. Αρκεί, ( φσουπ, φσουπ ) να κοι-τάξεις προς τα πάνω. Αυτό όμως δεν στο     προτείνω, γιατί προϋποθέτει να σηκώσεις το σκυμμένο σου κεφάλι.

           Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…
           Φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…φφφφσουπ…

   Γιώργος Κουρουπς